U heeft het waarschijnlijk al gehoord van tv of radio, of wellicht gelezen in de krant. Ouders langs de sportvelden…Voor de ene coach een zegen, de andere coach bezorgt het nogal eens buikpijn. Zo pratende met de coaches en trainers binnen onze eigen vereniging heerst er ook een dubbel gevoel. Natuurlijk is het fijn als wedstrijden druk bezocht worden door de ouders van onze leden, en natuurlijk mogen we fanatiek aanmoedigen….Maar de grens tussen fanatiek aanmoedigen en coachen is erg vaag. Met name onze jongste jeugd kan nogal eens in verwarring gebracht worden door tegenstrijdige aanwijzingen /aanmoedigen. Daar waar de coach roept om vooral met zijn allen vanaf de cirkel te verdedigen kunnen de ouders roepen om meer achter de bal aan te jagen en ziehier, het dilemma is geboren. Want naar wie moet het kind nu luisteren…? Zijn dat papa, mama, opa, oma aan de ene kant of toch maar de coach aan de andere kant. U begrijpt dat dit heel verwarrend kan zijn voor een kind en zelfs voor een heel team. Wat je dan vaak ziet is dat de kinderen dan zelf maar wat gaan doen en er dus totaal geen sprake meer is van een georganiseerde teamsport. Daarom wellicht nog eens een paar punten ter overweging als u naar de wedstrijd van uw kind komt kijken…
- Laat tactische opmerkingen voor het spel over aan de coaches, zij hebben vaak met de kinderen in de kleedkamer afgesproken hoe er gespeeld gaat worden.
- Blijf altijd positief, ga vooral de fout niet benadrukken, de kinderen weten vaak zelf heel goed dat het anders had gemoeten.
- Blijf ook na de wedstrijd in de kantine of onderweg naar huis (met andere kinderen erbij) positief, als u vindt dat uw kind het beter had moeten doen, kunt u dit beter thuis vertellen.
- Doelpunten belonen met geld of iets anders roept egoïsme op
Wellicht dat u met teamouders kunt afspreken om dit in een gezamenlijke pot te doen en er aan het einde van het seizoen een leuk uitje van te organiseren…
Enfin, u voelt de strekking van het verhaal wel neem ik aan…
